- Ναι, είμαι φάντασμα, όντως. Φάντασμα μιας άλλης εποχής, που συντελέστηκε σε έναν άλλο χωροχρονικό άξονα.
- Και πώς βρέθηκες εδώ;
- Οι άξονές μας είναι χορδές στο σύμπαν που μπορείς να τις φανταστείς σαν δυο ευθείες ασύμβατες. Ξέρεις τι είναι ασύμβατες φαντάζομαι.
- Και πώς βρέθηκες εδώ;
- Οι άξονές μας είναι χορδές στο σύμπαν που μπορείς να τις φανταστείς σαν δυο ευθείες ασύμβατες. Ξέρεις τι είναι ασύμβατες φαντάζομαι.
- Όχι.
- Όχι παράλληλες αλλά ούτε τεμνόμενες: ότι είναι η μία οριζόντια ευθεία του πατώματος στην απέναντι κάθετη ευθεία του τοίχου. Οι ασύμβατες ευθείες λοιπόν έχουν από ένα σημείο η καθεμιά το οποίο είναι το πιο κοντινό απ' όλα στην άλλη. Κι εγώ, αυτή η σκιά του δικού μου χωροχρονικού άξονα, αφιέρωσα τη ζωή μου στο να βρω και να προβλέψω πότε και πού θα συντελεστούν ταυτόχρονα τα δύο αυτά σημεία και στο να μαζέψω την απαραίτητη ενέργεια για να μπορέσω να μεταπηδήσω από τη μία χορδή στην άλλη. Και ιδού! Εδώ και τώρα είναι ο τόπος και η στιγμή.
- Και τι θα επακολουθήσει;
- Όλη μου η ενέργεια διοχετεύτηκε σε αυτήν την υπερκόσμια προσπάθεια.. Δεν μπορώ να προβλέψω άλλα πράγματα. Από δω και στο εξής, ότι γίνει, θα είναι αποτέλεσμα των ερεθισμάτων από τον άξονά σου, πάνω στην τροχιά που επέλεξα και μοιραία χάραξα.. πού ξέρεις; Με λίγη καλή θέληση, η ευθεία αυτή μπορεί να γίνει καμπύλη και, είτε να προσεγγίσει, είτε ακόμα και να συναντήσει μπορεί, την ευθεία που εγκατέλειψα.
- Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με την κατάλληλη ποσότητα ενέργειας, υποθέτω.
- Την οποία όμως εγώ δε διαθέτω. Άρα ίσως εσύ να βοηθήσεις, αν θες. Αν έχεις τη διάθεση να σπρώξεις τον κόσμο σε κοσμοϊστορικές διασταυρώσεις και απόκοσμες συμπυκνώσεις και καμπυλώσεις.
- Μα μπορώ εγώ; Είμαι απλώς μια κουκκίδα με περιορισμένες δυνατότητες. Όπως όλοι μας, είμαι εγκλωβισμένοι σε αυτόν τον τρισδιάστατο νου: δεν μπορώ να δω παραπέρα, δε φτάνω.
- Κι εγώ έτσι ήμουν κάποτε, υποθέτω. (αν κρίνω από κάτι ολιγοδιάστατες αναμνήσεις μου)
- Σωστά.. Όπως τα δισδιάστατα όντα θα σκέφτονταν κάποτε και όπως οι τετραδιάστατοι απόγονοί μας θα γελάνε με εμάς.
- Η μοίρα ζωγραφίζει μπροστά μας ένα τρισδιάστατο εμπόδιο για να γελάσει κι εμείς δεν μπορούμε να το υπερπηδήσουμε επειδή δεν μπορούμε να κινηθούμε στην τέταρτη διάσταση.
- Ναι.. Σίγουρα κάποιοι θα γελάνε. Όμως τίποτα δε με εμποδίζει να συνεχίσω αυτή την εξέλιξη. Χρησιμοποιώντας μάλιστα μαθηματική επαγωγή αποδεικνύεται ότι οι διαστάσεις τείνουν στο άπειρο.
- Αχά! Εδώ λείπει όμως ένα κομμάτι που ούτε οι μονοδιάστατες, ούτε οι δισδιάστατες υπάρξεις του μαθηματικά χαμηλότερου παρελθόντος κατάφεραν να συμπληρώσουν: πρέπει να δειχτεί ότι η ύπαρξη ενός αριθμού διαστάσεων, συνεπάγεται νομοτελειακά την ύπαρξη και του αμέσως επόμενου αριθμού διαστάσεων.
- Άρα έχουμε πολλή δουλειά και οι δύο.
- Ακριβώς.
- Φοβούμαι.
- Τι φοβάσαι;
- Το πόσο μικροί και ασήμαντοι είμαστε.
- Δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι: το σύμπαν χρειάζεται παρατήρηση, όχι μόνο για να υπάρξει, αλλά και για να προσδιοριστεί. Η θέση του παρατηρητή και του μελετητή λοιπόν είναι προνομιούχα. Το μέγεθός του στον κόσμο δεν αντικατοπτρίζεται από το υλικό του μέγεθος.
- Δεν αναφέρομαι στο υλικό, αλλά και στο πνευματικό. Είναι τόσο περιορισμένος που ανά πάσα στιγμή μπορούμε να χάσουμε αυτή τη συνείδηση. Ο θάνατος έρχεται τόσο εύκολα..
- Ο παρατηρητής δεν είναι ένα άτομο.
- Αλλά;
- Είναι μια ολόκληρη στάση ζωής και ιστορίας.
- Χμμ.. Σωστή. Άρα ακομα κι αν χάσουμε τη συνείδηση θα έχουμε ήδη αφήσει τα χνάρια μας.
- Ακριβώς αυτό.
- Πολύ εύστοχο. Κι ακόμα πιο αισιόδοξο.
- Και είναι μια σκέψη απαραίτητη για να προχωρήσουμε προς την τέταρτη διάσταση. (ρώτα κι εμένα που προήλθα από χαμηλότερες)
- Μου δίνεις κουράγιο.
- Απαραίτητη και για να θρυμματίσουμε «αξιωματικές» δεισιδαιμονίες του τύπου «3 είναι όλες και δεν πάει παραπέρα» και «όλα στον κόσμο αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν».
- Κι έτσι θα αλλάξουμε δραματικά και την ίδια την κοινωνία. Γιατί είναι θεμελιωμένη ακριβώς από αυτές τις δεισιδαιμονίες.
- Έτσι είναι. Γιατί όπως ο άνθρωπος βλέπει την κοινωνία και με βάση αυτή περιορίζει τον εαυτό του ενώ θα έπρεπε να κάνει το αντίθετο, έτσι και ο παρατηρητής-επιστήμονας θα πρέπει να βλέπει τις δυνάμεις του σώματος στο οποίο είναι κύτταρο και με βάση αυτό να ορίζει το σύμπαν.. Κι έτσι, βήμα βήμα, να θέτει τον εαυτό του παραπέρα, όχι να περιορίζει τα επιτεύγματα του μυαλού του σε αυτά που λέει η υπάρχουσα γνώση ότι μπορούν να είναι.
- Απολύτως συμφωνώ. Ειδάλλως θα ήμασταν καταδικασμένοι σε μια βαρετή αιωνιότητα. Μια κόλαση: γιατί εγώ ορίζω την κόλαση ως την απουσία του καινούριου, της έκπληξης και άρα των στόχων. Οπότε δε θα μπορούσε να συνεχιστεί ένας κόσμος, όπου η γνώση περιφράσσεται σε αυτά που ξέρουμε και αντίστοιχα η συμπεριφορά μας από τις δομές της κοινωνίας στην οποία ζούμε.
- Ναι, αυτό το βλέπω κι εγώ. Αν υπάρχει κάτι κοινό ανάμεσα στο χωροχρονικό σύστημα που εγκατέλειψα και σε αυτό που βρήκα εδώ, αυτό είναι το ότι είναι θεμελιωμένο πάνω σε δυναμικές ισορροπίες. Πάνω στους αιώνιους αγώνες των δυνάμεων. Η σταθερότητα είναι παρέκκλιση.
- Χαίρομαι που επιβεβαιώνεις τις υποθέσεις μου. Είσαι η ζωντανή απόδειξη! Το «ζωντανή» βέβαια είναι σχετική έννοια, ίσως αν τα πω σε άλλους να σε θεωρήσουν νεκρή.
- Ίσως. Αλλά και η ζωή μια υπόθεση αλληλεπίδρασης είναι.
- .. αλλά ποσώς με ενδιαφέρει τι πιστεύουν οι άλλοι γι’ αυτό. Στην τελική εγώ βάζω τα όρια των πιστεύω μου. Εγώ ορίζω ποιους θεωρώ ζωντανούς και ποιους νεκρούς.
- Ακριβώς.
- Μετά από αυτή την ιστορική συνάντηση που είχα μαζί σου, είτε το σώμα μου παραπονιέται υπενθυμίζοντας μου τις ανθρώπινες ανάγκες μου, είτε η ψυχή μου υποστηρίζει αυτή τη συνάντηση και θέλει να την εμπλουτίσει με ακόμα περισσότερες σκέψεις και αποκαλύψεις οδηγώντας με μέσα στο υποσυνείδητό μου.
- Αν καταφέρω και ξανασυγκεντρώσω άλλο ένα τεράστιο ποσό ενέργειας όπως σήμερα, θα έρθω να συζητήσουμε αυτό το θαυμαστό πράγμα στο οποίο αναφέρεσαι: τον ύπνο.
- Θα μπορούσα να το συζητάω για πάντα! Οπότε φρόντισε να ξανασυγκεντρώσεις!
- Είναι πιο θαυμαστό απ’ ό,τι φαντάζεσαι. (αν και καταλαβαίνω ότι ήδη τον αντιλαμβάνεσαι ως εξαιρετικά θαυμαστό)
- Είναι η στιγμή κατά την οποία συντονιζόμαστε στο μεγαλύτερο βαθμό με το Σύμπαν. Δυστυχώς στον ύπνο δεν έχω ακόμα καταφέρει να κρατάω κομμάτια από τα όνειρα, ένα στοιχείο τους, κάτι, ώστε να τα αναζητήσω στο Σύμπαν.
- Καταλαβαίνω. Είναι ένας αιρετικός σκοπός (όπως κι αυτοί που προαναφέραμε άλλωστε), γιατί τολμά και αμφισβητεί. Για τον ίδιο λόγο βέβαια είναι και ΙΕΡΟΣ! Βλέπω ξέρεις ήδη αρκετά λοιπόν. Προς το παρόν, πάρε ένα ψήγμα από ένα άλλο θαυμαστό πράγμα που ανακάλυψα στον κόσμο σου: την Τέχνη. Και εις το επανειδείν.
- Να προσέχεις εκεί στα σκοτεινά και απάτητα για εμάς μονοπάτια σου.
