Θα κάνω εδώ μια μικρή χωροχρονική παράκαμψη. Διαβάζοντας για τα ταξίδια στο χωροχρόνο, πειθόμεθα ολοένα πως η εν λόγω παράκαμψη είναι εφικτή, με μία αισιόδοξη και τολμηρή ερμηνεία ρηξικέλευθων νέων διαπιστώσεων στη Φυσική. Να προσθέσω ότι πρέπει επίσης να αμφισβητήσουμε συνειδητά γνωστές, επικρατούσες και κυρίαρχες έννοιες όπως η γραμμικότητα και ο ντετερμινισμός (μην ξεχνάμε ότι σκοπός τους είναι η καταστολή της φαντασίας και η διατήρηση της ορθοκανονικότητας). Έτσι, είτε θα ζήσουμε τις ενδιάμεσες εμπειρίες ως όντα κινούμενα αυτοβούλως σε έναν συμπαγή χώρο από ανώτερες διαστάσεις (βλ. προηγούμενο post), είτε θα εκκινήσουμε μια συμπαγή δέσμη χορδών της προσωπικότητάς μας, που, κινούμενες παράλληλα, ταυτόχρονα και με ατομική αποκλειστικότητα στο σύμπαν θα καλύψουν το υπερσύνολο των ενδεχομένων.
Δε χρειάζεται νομίζω να διευκρινίσω με λόγια για τι είδους παράκαμψη μιλάμε: η μουσική μιλάει από μόνη της. Και φέρει με εξαιρετική συγκινησιακή ακρίβεια γραμμένη πάνω της την ιστορία.
Θυμήσου μόνο την κύρια αιτία της ηθικής και φυσικής πτώσης ενός σκουληκιού.
