"All Art Constantly Aspires Towards The Condition Of Music"

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1

Δεν είσαι άνθρωπος του παρελθόντος. Ούτε του παρόντος, ούτε του μέλλοντος. Είσαι μιας παράλληλης ανύπαρκτης στιγμής που δε θα συμβεί ποτέ. Το βρίσκω γοητευτικό, μολονότι λέγομαι Χρόνος. Δεν με θες, με μηδενίζεις και με αναιρείς.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2

Επιστρέφω στο Παρίσι. Ναι, επιστρέφω, δεν έρχομαι απλώς. Γιατί είναι το υπαρξιακό μου σπίτι, από το οποίο έφυγα μόλις γεννήθηκα στην Αθήνα.

Συνεχίζεται.